Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

 

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

Πολλοί και πολλές «μπερδεύουν και ταυτίζουν το στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού που επί Λένιν ονομάστηκε " ιμπεριαλισμός" με την ανάπτυξη του καπιταλισμού (τον ιμπεριαλισμό δηλ) μίας μόνο χώρας, εκείνης που κυριάρχησε και ηγεμόνευσε παγκόσμια μετά το τέλος του β' Παγκοσμίου, των ΗΠΑ εν προκειμένω. Θεωρούν ως ιμπεριαλισμό κυρίως ή και μόνο τον αμερικανικό.

Οι οικονομικοί ανταγωνισμοί όμως κι η δίψα των απανταχού καπιταλιστών για επέκταση, δε σταματούν ποτέ, ούτε «εξαφανίζονται» από τη θέση της χώρας από την οποία εξορμούν στο διεθνές καπιταλιστικό καταμερισμό.

Ακόμη κι όταν στριμώχνονται προσωρινά σε συμμαχίες ή και παγκόσμια μπλοκ και υπερεθνικές ενώσεις εξουσίας, δεν παύουν να διεκδικούν να επεκταθούν εντός και εκτός αυτών των συμμαχιών. Ακόμη και κάτω από την πίεση του ψυχρού πολέμου παλιότερα ή τη νέα πόλωση που εμφανίζεται στην εποχή μας, μεταξύ της λεγόμενης καπιταλιστικής «Δύσης» και της γοργά αναπτυσσόμενης καπιταλιστικής «Ανατολής» η δίψα για κέρδος και περαιτέρω ιμπεριαλιστική επέκταση και ανάπτυξη προς κάθε δυνατή κατεύθυνση προσαρμόζεται μα δεν εξαφανίζεται.

Ο Αμερικανικός ιμπεριαλισμός λοιπόν «μαρξιστικά» δεν είναι ο μόνος ενώ δεν είναι πια τόσο κυρίαρχος και αναμφισβήτητος όπως μέχρι χθες, αφού η οικονομική του βάση τρίζει και νέες γεωπολιτικές συμμαχίες εμφανίζονται συγκροτώντας νέα μπλοκ που υποτάσσουν τα επιμέρους ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των αστικών τάξεων των επί μέρους κοινωνικών σχηματισμών (των ανεξάρτητα εθνικά κράτη δηλ) σε νέους αντιπαρατιθέμενους πόλους κυριαρχίας.

 

Αυτό ακριβώς είναι κι αυτό που παρατηρούμε στο πόλεμο της Ουκρανίας. Την δια αντιπροσώπων πρώτη ανοιχτή πολεμική σύγκρουση αυτών των υπό περαιτέρω διαμόρφωση ακόμη ιμπεριαλιστικών συμφερόντων υπό την ηγεμονία των Αμερικανών από τη μια και των Κινέζων και Ρώσων από την άλλη.

Πρέπει να είναι κανείς αφελής ή πολιτικά και μαρξιστικά αναλφάβητος για να μη το βλέπει αυτό

και να αναζητά εναγώνια τους φαινομενικά επιτιθέμενους κι αμυνόμενους ώστε να δικαιολογεί έτσι την «συμπόρευση» του με τον ένα ή τον άλλο, συνήθως με τον μέχρι χθες πιο αδύναμο ιμπεριαλιστικό πόλο.

Αν προσθέσουμε δε στο κλασσικό ορισμό του ιμπεριαλισμού την περαιτέρω ανάπτυξη του από την εποχή του Λένιν μέχρι τις μέρες μας, την εξέλιξη του σε ένα νέο ποιοτικά πιο ολοκληρωμένο στάδιο ανάπτυξης (ολοκληρωτικό καπιταλισμό το, ονομάζει το ΝΑΡ), που παρουσιάζει πιο συστηματικά νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά που κάνουν πιο σύνθετες, πιο περίπλοκες τις σχέσεις κρατών και υπερεθνικών ενώσεων, καταλαβαίνουμε ότι προκύπτει η ανάγκη για βαθύτερη ανάλυση της μορφής του ιμπεριαλισμού κάθε ξεχωριστού εθνικού κράτους και τις ιδιαίτερες σχέσεις που αναπτύσσει αυτός με τους ιμπεριαλισμούς των ηγεμονικών κρατών.

Η περιγραφή δε αυτής της σχέσης δεν «ταιριάζει» δε μπορεί να αποδοθεί πλέον με το μοντέλο της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας των εξαρτημένων με τον κυρίαρχο που συνδέονται με κρίκους μονομερούς εξάρτησης αλλά περισσότερο με ένα μοντέλο ιμπεριαλιστικού πλέγματος με αλληλεξάρτηση μεταξύ των ιμπεριαλισμών όχι φυσικά ισότιμη αλλά με κόμβους-θέσεις κλειδιά όπου βρίσκονται τα ισχυρότερα ηγεμονικά κράτη σε σχέση με τα υπόλοιπα πιο αδύναμς ιμπεριαλιστικά κράτη.

Η πόλωση που παρατηρούμε σε αντιπαρατιθέμενα ακόμη και πολεμικά στρατόπεδα δεν ερμηνεύεται από την μονομερή «εξάρτηση» από τον ηγεμόνα. Είναι μονόδρομος επιβίωσης για την κάθε αστική τάξη, δρόμος αναπόφευκτος όσο οξύνεται η καπιταλιστική κρίση και τα αδιέξοδα που δημιουργεί. Καθοδηγείται από το «αίσθημα αυτοσυντήρησης» και ισχυροποίησης που συνδυάζει την άμυνα με την επίθεση μέσω της επιλογής συμμετοχής της στο ένα έναντι του άλλου μπλοκ, απέναντι σε άλλες ισοδύναμες, πιο αδύναμες ή και ισχυρότερες καπιταλιστικές δυνάμεις.  Η επιλογή αυτή αποφασίζεται από την ανάγκη της κάθε αστικής τάξης κάθε χώρας, να ενταχθεί στο πλευρό αυτών που έχει τις περισσότερες δυνατότητες να «εκβιάσει» για ανταλλάγματα και τις περισσότερες πιθανότητες να είναι ο νικητής στην αντιπαράθεση ώστε να λάβει περισσότερα λάφυρα. Είναι λοιπόν στρατηγική επιλογή της κάθε αστικής τάξης η ένταξη της στο ένα ή το άλλο στρατόπεδο ή ακόμη και η «ουδετερότητα» (που όλο και λιγότερο συναντάται ιστορικά, βλέπε το παραδείγματα Ελβετίας-Τουρκίας) και λαμβάνεται σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού κάθε χώρας, όπως το επίπεδο ανάπτυξης, η παραγωγική ικανότητα, τις παραγωγικές δυνάμεις, τη συσσώρευση πλούτου, το βάθος και τη δυναμική  εκτατικής επέκτασης του συγκεκριμένου καπιταλισμού, τον πληθυσμό της χώρας, τη γεωπολιτική θέση κλπ αλλά του πόσο ασφαλής αισθάνεται στο  εσωτερικό της  από το βαθμό συνειδητοποίησης και οργάνωσης της εργατικής τάξης στη χώρα αυτή, του βαθμού κινδύνου δηλ να απωλέσει την εξουσία.   

Οι εργαζόμενοι κάθε χώρας οφείλουν να έχουν ξεκάθαρο τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα  κι από τις δύο μεριές των αντιπαρατιθέμενων πόλων όπως οφείλουν να στοχεύουν πρώτα και κύρια στην κυριαρχία και την εκμετάλλευση που υφίστανται από τη δική τους αστική τάξη. Τον καπιταλισμό της δική τους χώρας οφείλουν να παλέψουν και να ανατρέψουν. Συνεπώς να αντιταχθούν στην επιβολή από την αστική τάξη της χώρας  στην όποια συμμετοχή της  σε ιμπεριαλιστικό μπλοκ- στρατόπεδο. Εν προκειμένω στην Ελλάδα το πρώτιστο καθήκον είναι η εναντίωση στη συμμετοχή στο αμερικανό-ΝΑΤΟ ικό στρατόπεδο και ως εκ τούτου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αυτό υπηρετεί τόσο το στόχο της  ανατροπής αστικής εξουσίας στην Ελλάδα προς όφελος της κοινωνικής απελευθέρωσης όλων των εργαζόμενων όσο και τη διεθνιστική αλληλεγγύη απέναντι στις εργατικές τάξεις όλων των υπόλοιπων σωρών.

Άλλο πράγμα όμως αυτό κι άλλο η «στρέβλωση» να επιδιώκεται η ταύτιση με τον άλλο ιμπεριαλιστικό πόλο στο όνομα να αδυνατίσει ο Αμερικανό ΝΑΤΟ ικός που συμμετέχει η δική μας χώρα

Η αναζήτηση από την άλλη τάχα του «δίκιου» στο ένα από τα δύο ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα, ή του «δήθεν» αμυνόμενου πόλου ή του λιγότερου αποκρουστικού (άρα καλύτερου;) ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου από τις δυνάμεις της εργασίας, συνιστά ύψιστη πλάνη και προδοσία για τα εργατικά συμφέροντα διεθνώς που εμπόδίζει την συνειδητοποίηση και οργάνωση ενάντια στον πραγματικό στρατηγικό στόχο της εργασίας για κοινωνική απελευθέρωση. Οδηγεί στην πλήρη ενσωμάτωση-συμμαχία της εργατικής τάξης με τα αστικά συμφέροντα από τη μια ή την άλλη μεριά, άρα στην απεμπόληση τελικά και της πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση. Απλά και ξεκάθαρα.