ΠΡΟΑΓΕΙ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΟΔΟ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΌΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ;

Προάγει την κοινωνική πρόοδο ο ανταγωνισμός για την πρωτιά;

Η νίκη, η επικράτηση, η επιβολή, ο θρίαμβος του ενός, πάνω στη ήττα, την υποχώρηση, την υποταγή, τη συντριβή του άλλου ή των περισσότερων άλλων, στο ταξικό, πολεμικό, κοινωνικό, εργασιακό, ερωτικό, αθλητικό ή όποιο άλλο πεδίο στίβο στην καθημερινή ζωή, αποτελεί την καρδιά, τον πυρήνα του ιδεολογικού και κατανεμητικού μηχανισμού κάθε εκμεταλλευτικού συστήματος και ειδικότερα του καπιταλισμού στην εποχή μας.
Ο καπιταλισμός στην ιστορική του εξέλιξη, έχει αντικαταστήσει τον χαρακτήρα της αναντικατάστατης κατοχής της ανώτατης κορυφαίας θέσης σε μια ιεραρχική δομή αλλά και όλες τις υπόλοιπες παρακάτω προνομιακές ή μη δομές, από ισόβιο σε διεκδικήσιμο,  μέσω του σκληρού ανταγωνισμού, της ατομικής ανέλιξης, την επίκληση της ικανότητας και της αριστοκρατίας αλλά συνάμα και τη χρησιμοποίηση κάθε πρόσφορου θεμιτού ή αθέμιτου μέσου.

Στην πραγματικότητα διεκδικήσιμες ήταν πάντα οι θέσεις αυτές, απλά με αυθαίρετο και τυχοδιωκτικό τρόπο, ενώ η σύγχρονη αστική κοινωνία τις θεσμοθέτησε σε ανώτερο επίπεδο,  ευλογώντας και κανονικοποιώντας αυτό το πλαίσιο, το κυνήγι της 1^ης θέσης παντού, μαζί με όλες τις υπόλοιπες προνομιακές θέσεις βέβαια λίγο πιο κάτω. Έντυσε το κυνήγι αυτό με ιδιαίτερη λαμπρότητα και γκλαμουριά,  προβάλλοντάς το σαν πρόοδο, σαν ένα από τους υπέροχους στόχους που οφείλει να έχει ο κάθε νέος άνθρωπος στη ζωή του. Στόχος που τον καταξιώνει κοινωνικά και αξίζει να επενδύσει κάθε ικμάδα της δύναμής για να τον κατακτήσει κι όχι για να τον καταργήσει.

Έτσι όχι μόνο επέβαλλε το μηχανισμό της πρωτολατρείας που διαιωνίζει την ολιγοκρατία, αλλά τον ένδυσε και με διάφορες όμορφες λέξεις και νοήματα όπως ο πρωταθλητισμός, ή αριστεία, ή ικανότητα και επιτυχία, ως ταλέντο, έμφυτο ή αποκτούμενο κ.ά εξασφαλίζοντας την συναίνεση των πολλών και την αυτοαποδοχή της υποταγής τους.

Η με όλα τα μέσα και σε όλες τις διαθέσιμες εκφράσεις καλλιέργεια κουλτούρας αποδοχής επιδίωξης  υπηρέτησης, μέχρι αποθέωσης του σχήματος νίκη έναντι της ήττας, είναι η φυσιολογική προσαρμογή μιας κοινωνίας στον παραπάνω μηχανισμό αγιοποίησης της κατηγοριοποίησης που είναι ιδεολογικά επιβάλλεται ως νομιμοποιητική αρχή για τις ανάγκες διαιώνισης της εκμετάλλευσης.

Αυτός ο ιδιότυπος «πρωταθλητισμός» αφού εξοπλιστεί με απλουστευτικά, ανυπόστατα αντιεπιστημονικά για την ανθρώπινη κοινωνία, βιολογικά επιχειρήματα από το ζωικό βασίλειο, περί του νόμου της ζούγκλας, ή του νόμου του δυνατού, ενός τύπου κοινωνικού δαρβινισμού δηλαδή, διηθίζεται και εξαπλώνεται σε κάθε κοινωνική δραστηριότητα, γίνεται συστατικό στοιχείο των κοινωνικών σχέσεων, του εποικοδομήματος  κάθε εκμεταλλευτικής κοινωνίας μέχρι σήμερα.

Καλά κρατεί λοιπόν σε όλες σχεδόν τις κοινωνικές δραστηριότητες, από το «αγορίστικο» (συνδεόμενο και με το παλιό θεσμό της πατριαρχίας) παιγνίδι του ποιος θα μακροκατουρήσει, μέχρι το ποιος θα κατακτήσει το αντίθετο φύλο ή την όποια επιτυχία σε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα μαζί να την δόξα, την αναγνώριση και τις υλικές ανταμοιβές που αυτή επιφέρει. Μια πορεία επιτυχίας που εντελώς αποκαλυπτικά για τον τυχοδιωκτικό της χαρακτήρα, χαρακτηρίζεται ως άνοιγμα νέων ευκαιριών και που αυθαίρετα βαφτίζεται «πρόοδος» ατομική συνήθως, είναι δε πρόσκαιρη κι εφήμερη βεβαίως, καθόσον αυτομάτως ξεκινά νέος γύρος, νέο καθεστώς αμφισβήτησης και νέοι ανταγωνιστικοί κύκλοι για το νέο νικητή «πρωταθλητή» δίχως τέλος.

Εκτός από την αποθέωση της νίκης αξιοποιείται ιδεολογικά για την υποταγή και πειθάρχηση των πολλών και η ήττα, η αποτυχία που αναγνωρίζεται ως ανικανότητα για την οποία δεν πρέπει να διαμαρτύρεται ο ηττημένος αποτυχημένος αλλά να την εσωτερικεύει ως δική του αδυναμία για την οποία είναι επίσης ατομικά υπεύθυνος και καλό θα είναι να προσπαθήσει περισσότερο εντός του εκμεταλλευτικού πλαισίου για να την ξεπεράσει.

Αυτός ακριβώς ο κανιβαλικός ανταγωνισμός των μελών μιας κοινωνίας για την ανάδειξη του νικητή, που οδηγεί όχι σε ελεγχόμενη λελογισμένη χρήση κοινωνικών πόρων αλλά στην αλόγιστη σπατάλη τους, από όλους εναντίων όλων, βαφτίζεται ως ευεργετικό κίνητρο κοινωνικής προόδου τη στιγμή που αποτελεί ένα διαλυτικό στοιχείο των κοινωνικών σχέσεων αλληλεγγύης και συνεργασίας, ένα βαρίδι κοινωνικής οπισθοδρόμησης και καθυστέρησης.

Η μεταφορά αυτού του μοντέλου-μηχανισμού έξω από τον οικονομικό ανταγωνισμό, πχ στον αθλητικό καλλιτεχνικό στίβο αλλά ακόμη και σε κάθε άλλο πεδίο δημιουργικής η ψυχαγωγικής δραστηριότητας, είναι άμεση συνέπεια τόσο του ιδιαίτερου ιδεολογικού ρόλου που του αναγνωρίζει το αστικό κράτος όσο και της δυνατότητας να αξιοποιείται για να λειτουργεί μαζικά στον γενικό πληθυσμό των εκμεταλλευμένων ως αυταπάτη που στόχο-προσηλώνει του φτωχούς σε υποκατάστατα λαϊκής έκφρασης (οπαδισμός) μετατρέποντάς τους ως οπαδούς-πελάτες του star-system στο ποδόσφαιρο, τον αθλητισμό και τον χώρο του θεάματος. Αφομοιώνει την ασυνείδητη ταξική τους ορμή, τους πειθαρχεί στους κανόνες του πρωταθλητισμού και τους μετατρέπει σε φανατικούς φίλους που αδιαμαρτύρητα υπηρετούν πιστά τα διάφορα αστικά αφηγήματα πχ πρωταθλητισμός, ακόμη και σε επαγγελματικό επίπεδο Ανωνύμων Εταιρειών (ΠΑΕ), τρέφοντάς τους ενίοτε με την χαρά της προσωρινής νίκης επί κάθε «άλλου» μισητού ανταγωνιστή αντιπάλου.

Προσφέρει μαγικές στιγμές εικονικών σκληρών μαχών και νικών προς αυτό-ικανοποίηση κι εκτόνωση, νίκες που σπάνια ή ποτέ δε βιώνει στην πραγματική προσωπική του ζωή ο εργαζόμενος κι αγώνες που δε δίνει τελικά ο ίδιος αλλά το μεγεθυμένο είδωλό του. Εγκλωβίζεται έτσι σε ρόλο παθητικού θεατή με μια υπέροχη λογική ανάθεσης των πραγματικών αγώνων σε σκληροτράχηλους θαυμαστούς αγιοποιημένους και τιμημένους ήρωες ή με την αυτό-τιμωρητική αντίληψη της νομιμοποίησης της ίδιας της εκμετάλλευσής του.

Για όλους όσους ευαγγελίζονται την κοινωνική πρόοδο, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο κι όχι μόνο η λεκτική και έμπρακτη καταδίκη αυτού του δρόμου υπόκλισης στη γοητεία του νικήτη είναι εκ των ων ουκ άνευ όρος για την αποδόμηση και αντικατάσταση του από νέα συλλογικά και συνεργατικά προτάγματα

Για τη νέα Αριστερά που ευαγγελίζεται τον επαναστατικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, που δεν υποκλίνεται ή δεν πρέπει να υποκλίνεται στο σχεδιασμό του συστήματος ούτε στον αυθορμητισμό των μαζών, ο μόνος γοητευτικός πειρασμός που της ασκεί ένας τέτοιος «πρωταθλητισμός» εξουσίας είναι να τον διεκδικήσει για τον εαυτό της, με σκοπό να τον καταστρέψει αμέσως μετά το τσάκισμα του αστικού κράτους και πριν προλάβει να την μολύνει η σαγήνη που τείνει να αυτό-αναπαράγεται διαρκώς μέσω της επιβολής πάνω στον ηττημένο.

Ξένες έννοιες για αυτήν ο ανταγωνισμός που πνίγει την αλληλεγγύη, η πρωτιά που συνάδει με την κατηγοριοποίηση, η νίκη που προϋποθέτει νικημένους, η  χαρά της επιβολής που δολοφονεί την ανάγκη συνεργασίας, το έπαθλο που δηλητηριάζει το παιγνίδι, η καλλιέργεια της αρπαγής που φράσει το δρόμο στην προσφορά, η διασκέδαση που οξύνει τα ένστικτα αντί τη κοινωνικότητα και την ενσυναίσθηση.

Η ιεραρχική κατηγοριοποίηση, ο πρόσωπο-λατρεία κι ο πρωταθλητισμός  είναι εχθρικές έννοιες για τους κομμουνιστές, ασύμβατες με τον ιστορικό τους σκοπό της κοινωνικής απελευθέρωσης.